16 آذر و حاکمیتی وحشت زده

تا پیش از این و هر زمانی که حکومت های مستبد و وابسته به دستگاه های نظامی و پلیس سر کار آمده اند ، دائما ترس از کسانی که آگاهی بیشتری نسبت به شرایط کشور و اوضاع عمومی در دنیا داشته اند و در واقع به واسطه ی قرار گرفتن در یک محیط علمی، می توانستند علل و ریشه بسیاری از نابرابری ها ، تبعیض ها و حتی سیستم های اجتماعی و اقتصادی حاکم را درک کنند ، وجود داشته است.

16 آذر سال 1332 نقطه ی عطفی در تاریخ شده است که خشونت را عریان علیه این قشر نشان داد و منجر به کشته شدن سه دانشجو شد . واهمه ی حاکمیت در آنزمان و شجاعت دانشجویانی که به درکی از حقیقت در آن دوران نائل گشته بودند و راه درست مبارزه را برای اثبات و به کرسی نشاندن حقوق مردم اتخاذ کرده بودند موجبات یک چنان حاثه ای را فراهم کرد. خوشبختانه سنت مبارزه بر علیه هر سیستمی که بر پایه ی تمامی نابرابری ها و ظلم و تبعیض و خشونت بر پا شده باشد ، برای دانشجویان و خصوصا در این روز همچنان زنده است.
امسال در حالی 16 آذر برگزار خواهد شد که فضای وحشت زده ای که سالهای پیش در جامعه حکمفرما بود ، اکنون رخت بر بسته است. سلسله ی فشارها و دستگیری ها بر فعالین دانشجویی بیشتر شده است و تعداد زیادی از آنها در زندان بسر می برند ، اما این در حقیقت تلاشی است بازگوکننده ی یک وحشت . نه وحشتی که حاکم باشد بلکه حاکمیتی است وحشت زده.
16 آذر اکنون بیش از گذشته اهمیت یافته است و این بدان دلیل است که آرام آرام گروه ها و طبقات مختلف در جامعه ناچارند خود را اکنون در دو جناح حاکمیت و شاید فردا در چندین گروه و دسته ی سیاسی تعریف کنند و همین اجتماعات ، میتینگ ها و البته کش و قوسهای خیابانی است که تاثیر گذار و تعیین کننده خواهد بود. روز دانشجو نیز اکنون به یکی از همین روزهایی تبدیل شده است که می تواند در برگیرنده ی نه فقط دانشجویان بلکه تمامی کسانی باشد که نه تنها پرده هایی از خشونت را لمس کرده اند و موقعیت شان را کشف کرده اند ، بلکه آماده اند تا حقوق خود را از سیستمی که جز سرکوب و کشتار عایده ای نداشته است ، پس بگیرند.
روی دیگر این روز مهم برای دانشجویان این است که چگونه از روی دو جناحی که در بالا و در پایین به دو قطب تقسیم شده اند گذر کند. گذر از این دو جناح نه صرفا به جهت خواستگاه سیاسی هر یک در حال حاضر و پیشینه و عقبه ی سیاسی شان در گذشته ، بلکه خصوصا به این دلیل است که دانشگاه همچنان باید به عنوان یک سنگر مستحکم در برابر تعرضات کلیت جمهوری اسلامی به حقوق مردم باقی بماند . اگر این یک شرط لازم الاجرا نباشد ، اما پیش شرطی است برای عدم تکرار اشتباهات. ترسیم خطوط اساسی این چنین راه کاری ، شاید در شرایطی که اکثریت جامعه خود را به پشت سبز ها و موسوی رسانده اند ، دشوار باشد اما یقینا می توان و می بایست جستجو کرد.
16 آذر در دانشگاه هر ساله با شعارهایی که حکایت از حمایت دانشجویان از مبارزات کارگران و زنان داشت همراه بود و امسال شاید بطور واقعی بتواند حمایت اش را از جنبش کنونی و در جریان در ایران نشان دهد. حمایت دانشجویان از هر گروه و طبقه ای نمی تواند وابسته به کش و قوس خاصی در دانشگاه باشد ، مگر کش و قوسهایی مشخصا سیاسی. نمی توان مفید یا مضر بودن این چنین حمایت هایی را بدوا تشخیص داد اما می توان گفت که بنا به یک خواست نهایی و هدف عالی می بایست آنرا در مسیری گذارد که منجر به آزادی و برابری برای تمامی انسانها در جامعه باشد.

نشریه الکترونیکی اشتراک
16 آذر 1388